De trainer Huub Stevens is nooit écht met pensioen

Een stralend najaarszonnetje warmt Zuid-Oost Brabant deze dinsdagochtend nog maar eens op richting tropische temperaturen. Het katapulteert de bewoners van de Veldhovense nieuwbouwwijk en masse naar buiten voor een laatste dosis polderhitte. Zittard, zo heet het hier; de buurt. Of het toeval is of voorbestemd, het is hoe dan ook een ideaal toevluchtsoord voor unne jong van Sjtadbrook, oet Zitterd. Huub Stevens zit hier – met zijn vrouw Toos – op zijn plek in hun riante penthouse. Maar het is niet al goud wat er blinkt in Huize Stevens. “Je gaat hier straks lopen van de hitte”, foetert hij op zijn Stevens. “Nu valt het nog mee, het is nog vroeg op de dag. Maar kom vanmiddag maar eens terug, weet je niet wat je meemaakt met die grote ramen in dit appartement.” Opperen of het dan niet eens tijd wordt voor een airco wordt beantwoord met een wegwerpgebaar. “Mag niet van de VvE (Vereniging van Eigenaars, red). Als je zo’n ding wil ophangen moet je toestemming hebben en dat heeft dan nog best wel wat voeten in de aarde. Ja, wat moet je dan hè…”    

„Toen ik even later naar beneden ging, kwam mijn moeder ineens aanrennen en schreeuwde: ‘Papa is dood, papa is dood!'”

Kohlenpot legende

Berusting in plaats van de frontale aanval. Gelatenheid waar er vroeger verzet zou zijn geweest. Het verstrijken van de tijd maakt ook een harter Hund klaarblijkelijk wat milder. Toos met wie hij sinds 1976 getrouwd is zal het deugd doen. Als geen ander ervoer zij hoe turbulent het leven van een hoofdtrainer in de top van het Europese voetbal kan zijn. Stevens’ imposante trainersloopbaan voerde hem langs tal van vooraanstaande clubs in Europa, maar Duitsland bleef voor hem toch zijn Heimat. De mensen, de cultuur, hun manier van doen: een match made in heaven. In Nederland had hij alleen Roda JC en PSV onder zijn hoede. In Duitsland is de lijst aanmerkelijk langer.  Hertha BSC, 1. FC Köln, Hamburger SV, VfB Stuttgart en TSG 1899 Hoffenheim sieren zijn cv. Maar de liefde voor Schalke 04, waarmee hij de DFB Pokal en de UEFA Cup won in 1997, is van een totaal andere orde. Hij verwierf door zijn uitgesproken persoonlijkheid en prestaties op het veld een legendarische status bij de cultclub uit het Ruhrgebied. Het noopte de supporters Stevens uit te roepen tot Trainer des Jahrhunderts (trainer van de eeuw) en dat gebeurt niet zomaar bij de noeste arbeidersclub.

Slipjes en bh’s

Dat de middelste telg uit een Sittards mijnwerkersgezin het zover zou schoppen, had ook Stevens zelf nooit kunnen bevroeden. “Ik heb uiteindelijk een heel mooi leven gekregen, zonder geldzorgen, maar ik heb er heel hard voor moeten werken. Ik groeide op in een gezin met vier broers en mijn vader Joseph werkte in de mijn, de Maurits in Geleen. Hij draaide vooral nachtdiensten en dan kwam hij pas om acht uur ’s ochtends thuis waarna hij meteen ging hij slapen. Dat harde werken heb ik echt van hem geleerd. Toen ik in de jeugd bij Sittardia speelde, had ik een contract als semi-professional en werkte ik daarnaast nog bij een staalconstructiebedrijf op de Rijksweg in Sittard. En als ik dan ’s middags wegging om te trainen… Oh jongen, dan waren ze niet blij. Maar ik begon wel elke ochtend twee uur eerder om dat te kunnen doen. We trainden destijds in Geleen en ik moest iedere dag fietsen om daar te komen. Best pittig om dat te combineren, maar ik wilde per se slagen. Je kunt je wel voorstellen hoe trots hij was toen ik op mijn zeventiende in het eerste van de Fortuna Sittard Combinatie speelde.” Ook toen bleef Stevens er nog gewoon bij werken. Eerst bij een kraanbedrijf als lasser en daarna in het magazijn van een tricotagefabriek. “Stond ik daar de hele dag tussen de slipjes en de bh’s”, vertelt hij schaterlachend. “Heb ik trouwens tot mijn negentiende gedaan. Als ik dan zie hoe die jonge voetballertjes vandaag de dag door pa en ma overal naartoe gereden worden, dan heb ik daar weleens moeite mee.”   

Noodlot

Zijn relatief zorgeloze jeugd neemt een catastrofale vlucht, als – de dan zeventienjarige – Stevens te horen krijgt dat zijn vader om het leven is gekomen bij een auto-ongeluk. “Die dag staat natuurlijk voor altijd in mijn geheugen gegrift. Mijn vader was naar Duitsland gegaan voor zijn duivensport, om wat extra’s te verdienen en mijn moeder had me gevraagd de duiven die we thuis hadden te verzorgen zodat hij dat niet meer hoefde te doen als hij terugkwam. Toen ik even later naar beneden ging, kwam mijn moeder ineens aanrennen en schreeuwde: ‘Papa is dood, papa is dood!’ Enorme paniek, dat snap je. Mijn broer had via via te horen gekregen dat er een ernstig verkeersongeluk had plaatsgevonden, vlak over de grens bij Tüddern. Met fatale afloop voor mijn vader dus. Los van mijn eigen verdriet moest ik toen ook gedeeltelijk opstaan als kostwinner voor mijn moeder en twee jongere broertjes. Ik denk dat ik toen zo’n 4500 gulden verdiende en natuurlijk droeg ik bij om mee te helpen alles draaiende te houden, maar het was een ongekend pijnlijke ervaring die me in één klap volwassen maakte.” 

Trainer in ruste?

Het tragische verlies van zijn vader heeft geen grote gevolgen voor zijn voetbalcarrière. Stevens ontwikkelt zich tot een spijkerharde verdediger en na 111 wedstrijden in de hoofdmacht van Fortuna SC (’70-’75), wordt hij opgepikt door PSV dat net kampioen is geworden. In Eindhoven wint hij de UEFA Cup door in de finale Bastia te verslaan en speelt hij tussen 1975 en 1986 een kleine 300 wedstrijden. Hij maakt achttien keer zijn opwachting in het Nederlands elftal. Hoewel Stevens als een betrouwbare stopper vooral binnen Nederland naam maakt, verwerft hij als trainer ook internationaal faam. Zijn laatste klus dateert echter alweer van zes jaar geleden toen hij als interim-trainer Schalke twee wedstrijden uit de brand hielp. De vraag rijst of Stevens inmiddels een trainer in ruste is. “Nou, ik kan me echt niet voorstellen dat ik nog op het veld ga staan.” Dan verschijnt er een grote glimlach op zijn gezicht. “Maar je weet het natuurlijk nooit. Dan moet het wel iets heel bijzonders zijn.” Dus als PSV zich meldt? Of een Limburgse club zoals Roda of Fortuna klopt aan? “Ik zeg dan niet op voorhand ‘nee’, maar het is nu – bij wijze van spreken – aan jongere trainers om een kans te krijgen. Alleen is en blijft de voetbalwereld onvoorspelbaar hè.”

Ihattaren

Die voetbalwereld volgt hij nog steeds nauwgezet. De no-nonsense trainer in hem laait prompt weer even op als de naam van Mohamed Ihattaren valt. “Dat is toch eeuwig zonde”, verzucht Stevens. “Ik heb hem meerdere jaren intensief gevolgd. Nu kijk ik iets meer vanuit de verte en zie ik hem af en toe nog wel een topprestatie leveren bij Fortuna. Maar deze jongen, met zijn kwaliteiten. Ja sorry, die had tot in lengte van dagen in de top moeten spelen en het is eeuwig zonde dat dat niet zo is.” Of er voor hem nog weg terug is naar de top? “Tja, hij is nu 24 jaar. Stel hij gaat zodanig trainen dat hij tussen de zes en tien kilogram kwijtraakt en in plaats daarvan spiermassa opbouwt; dat is zeker te realiseren heden ten dage. Maar dan gaat het er nog om hoe het er mentaal voor staat. Hij is zo beïnvloedbaar door alles wat er om hem heen gebeurt. Ik had hem denk ik wel kunnen helpen, maar ik zou ook conflicten met hem hebben gehad. En dan was het erop of eronder voor hem geweest. Aan Danny Buijs heeft hij in ieder geval een goede trainer zolang hij er zit. Het is niet aan mij.” En dus kan Stevens zich voorlopig volop richten op het krijgen van die airco.

 *Stevens laat weten dat de airco geplaatst gaat worden. Mét goedkeuring van iedereen in het appartementencomplex.